Veryansın

Hep hüzünlüdür senin tekliğin

Küllüğe isabet etmeyen izmaritin

Halıda kalır kurumuş tütünün

Ve bir parça yorgun argın sarılır ellerin cigarana

Gençliğin çürümüş bir lokantada

Ellerinde binlerce tepsi sunmuşsun anana babana

Doymamışsın sevgiye bir kansız elinden almış hayallerini dolamış yalanına imansızca

Bir tokat yemişsin merdiven altında

Yılların takılı kalmış o karanlıkta

Odayı sarar kalbimi sarar senin çocukluğun

Tütün biter sinirlenirsin

Kaç yaşında başlamışsın belli değil

Ruhunu ve kederini kaç yaşında sarmışsın avucunda kağıt parçasına

Asılı kalır ellerin havada cigaran hiç sönmez Gözlerin epeyce bozuktur

Kısınca görürüm sanarsin hep kanıp kendine

Önemli değildir hiç para pul güvenirsin herkese

Canım gitti dese canını sunarsın evim gitti dese evini

Vicdanın en büyük yarandır

Kanar farketmezsin

Güzelsindir hemde çok farketmezsin

Severler seni farketmezsin

Zor çıkar ağzından iki kelam ses etmezsin seni ancak ve ancak heyecanın körükler bilmezsin

Susturulmuştur çocukluğun

Elinden alınmış bir parça da gururun

Devirip yılları

Kendine bir türlü gelmezsin